Borowik ceglastopory – jak długo gotować?

Borowika ceglastoporego gotuj co najmniej 20–30 minut od chwili ponownego zagotowania wody, a wywar z pierwszego gotowania wylej. Tak przygotowany grzyb można później smażyć, dusić lub marynować. Zanim jednak trafi do garnka, trzeba mieć całkowitą pewność, że to właśnie ten gatunek.

Borowik ceglastopory – ile czasu gotować?

Świeże owocniki oczyść, pokrój na podobne kawałki i włóż do garnka z dużą ilością wody. Po zagotowaniu gotuj je przez 20–30 minut na umiarkowanym ogniu. Przy bardzo dużych, grubych albo twardych sztukach można przyjąć dłuższy czas, lecz godzina gotowania nie jest standardowym wymogiem.

Po około 15 minutach można wymienić wodę i kontynuować gotowanie w świeżej. Taki zabieg ogranicza intensywny, ciemny kolor wywaru oraz mocny smak. Sól dodaj pod koniec, ponieważ wcześniejsze solenie może pogorszyć jędrność miąższu.

Borowik ceglastopory nie powinien być jedzony na surowo ani niedogotowany. Obróbka cieplna przez 20–30 minut jest podstawowym warunkiem jego bezpiecznego spożycia.

Gotowanie przed marynowaniem

Do marynaty można użyć młodych i zdrowych owocników. Po oczyszczeniu gotuj je zwykle 10–20 minut, zależnie od wielkości, a następnie odcedź. Ponieważ grzyby zostaną jeszcze poddane działaniu gorącej zalewy i pasteryzacji, nie powinny się całkowicie rozpadać.

Wywar z gotowania najlepiej wylać, szczególnie gdy grzyby mają trafić do słoików. Marynatę przygotuj osobno z wody, octu, soli i przypraw. Słoiki wymagają prawidłowej pasteryzacji, szczelnego zamknięcia oraz przechowywania w chłodnym, ciemnym miejscu.

Jak rozpoznać ten gatunek?

Bez zdjęcia całego owocnika nie da się wiarygodnie potwierdzić identyfikacji. Czerwone pory lub sinienie nie wystarczą, ponieważ podobne cechy występują także u innych borowików. Przy zbiorze do jedzenia liczy się zestaw cech, a nie pojedynczy kolor.

Kapelusz osiąga zwykle 5–20 cm średnicy. Jest matowy, zamszowy lub aksamitny, najczęściej ciemnobrązowy, kasztanowy albo oliwkowobrązowy. Z wiekiem powierzchnia może się wygładzać, a po ucisku często ciemnieje.

Spód kapelusza tworzą rurki. U młodych okazów są żółtawe lub oliwkowe, później przybierają odcienie pomarańczowe i ceglastoczerwone. Po dotknięciu szybko sinieją, podobnie jak żółty miąższ po przekrojeniu.

Trzon ma zazwyczaj 5–15 cm wysokości i 2–5 cm grubości. Pod kapeluszem jest żółty, niżej przybiera barwę czerwoną lub oliwkową. Jego powierzchnię pokrywają drobne, czerwone strzępki na trzonie. Nie tworzą one regularnej siateczki.

Z czym można go pomylić?

Najpoważniejsza pomyłka dotyczy borowika szatańskiego. Podobieństwo wynika głównie z czerwonego trzonu i barwnych porów, ale ten gatunek ma zwykle jaśniejszy kapelusz oraz bardziej intensywnie czerwony trzon. Samo sinienie nie potwierdza jadalności.

Podobny bywa także borowik ponury. Jego najłatwiejszą cechą rozpoznawczą jest siateczka na trzonie, podczas gdy u ceglastoporego występują nieregularne kropki i kosmki. Wątpliwy okaz należy pozostawić w lesie. Gotowanie nie naprawi błędnej identyfikacji.

Młode owocniki można pomylić również z borowikiem żółtoporym, nazywanym też grubotrzonowym. Ma on jaśniejszy kapelusz, żółte pory, siateczkę na trzonie i zwykle gorzki smak. Nie warto sprawdzać gatunku przez próbowanie surowego miąższu.

Czy borowik ceglastopory można suszyć?

Suszenie jest możliwe, choć część atlasów go nie zaleca. Powodem nie jest samo suszenie, lecz ryzyko późniejszego zbyt krótkiego gotowania. Suche kawałki muszą zostać najpierw namoczone, a potem długo podgrzewane, aby grzyb przeszedł pełną obróbkę termiczną.

Do suszenia wybierz zdrowe, jędrne owocniki. Kapelusze można kroić w cienkie plastry, natomiast twarde trzony lepiej pokroić drobniej albo przeznaczyć do sosu i zupy. Po całkowitym wysuszeniu grzyby przechowuj w szczelnym, suchym pojemniku.

Przed użyciem namocz je przez co najmniej 3 godziny, a najlepiej przez noc. Następnie gotuj około 45–60 minut, aż całkowicie zmiękną. W przypadku suszonych ceglastoporów wywar może być bardzo ciemny i intensywny, dlatego używaj go ostrożnie.

Jak przygotować grzyby do jedzenia?

Świeże okazy oczyść szczoteczką lub wilgotną ściereczką. Silnie zabrudzone można szybko opłukać, ale długie moczenie pozbawia je jędrności i aromatu. Odrzuć grzyby stare, miękkie, spleśniałe, nadgryzione przez owady albo z niepewnym trzonem.

Po ugotowaniu borowik nadaje się do sosu, zupy, farszu, jajecznicy, duszenia i marynowania. Jego miąższ jest zwarty, dlatego zachowuje strukturę nawet po dłuższym podgrzewaniu. Sinoniebieskie przebarwienia zwykle znikają podczas gotowania lub smażenia.

Grzyby leśne bywają ciężkostrawne przez zawartość chityny. Ostrożność powinny zachować dzieci, osoby starsze oraz osoby z chorobami przewodu pokarmowego, wątroby lub trzustki. Przy jakiejkolwiek niepewności gatunkowej bezpieczniej zrezygnować z potrawy niż próbować ją ratować gotowaniem.